Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
10 / 10 / 2020

Μέχρι στιγμής δεν είχα ακούσει για το Black Sails, και απορώ γιατί. Δεν είχε προωθηθεί αρκετά, ή απλά έτυχε να μην υποπέσει στην αντίληψή μου; Όπως και νάχει, χαίρομαι πολύ που το ανακάλυψα τώρα. Καταρρίπτει, μάλιστα, αυτό που συνήθως λέω, ότι σήμερα δεν φτιάχνουν πια καλές ταινίες με πειρατές, ότι είναι όλες χαζές κωμωδίες κατά βάθος χωρίς την παραμικρή σοβαρότητα.

Το Black Sails δεν έχει καμία σχέση με αυτά που βλέπουμε τα τελευταία χρόνια στις οθόνες. Είναι μια γαμάτη σειρά γεμάτη πειρατές. Για χαρακτήρες έχει κάποιες κλασικές πειρατικές φιγούρες που ή είναι ιστορικές ή μυθιστορηματικές, όπως Captain Flint, Mr. Silver, Jack Rackham, Ann Bonnie. Δε νομίζω, βέβαια, ότι κάνουν τα ίδια πράγματα που έκαναν στην πραγματική Ιστορία ή στα μυθιστορήματα, όμως αυτό δεν έχει καμία απολύτως σημασία. Το Black Sails έχει μια πλοκή που δεν σε αφήνει καθόλου να χαλαρώσεις, κρατά το ενδιαφέρον σε κάθε στιγμή, γίνεται από κωμική μέχρι επική μέχρι θανάσιμη, και συνεχώς εμβαθύνει στους χαρακτήρες ως προσωπικότητες.

Τώρα είμαι στη δεύτερη σεζόν και δεν μπορώ να ξεκολλήσω. Έχω εθιστεί. Γιατί, εκτός των άλλων – εκτός του ότι είναι, ομολογουμένως, γαμάτη σειρά – είναι και κάτι ακόμα: επιτέλους, μια σύγχρονη σοβαρή ιστορία με πειρατές στις οθόνες μας.

Θεματολογικά, δεν εξιδανικεύει τους πειρατές, δεν τους κάνει μονοδιάστατους καλούς που αντιμετωπίζουν κακούς Άγγλους ή Ισπανούς. Οι πειρατές είναι καθάρματα: σκοτώνουν, βιάζουν, κλέβουν. Είναι πειρατές. Και είναι τρομαχτικοί. Όμως, συγχρόνως, έχουν τα δικά τους ιδανικά και τη δική τους ηθική, και εναντιώνονται σε απολυταρχία, εκμετάλλευση, και καθεστώς δουλείας.

Σε πολλές περιπτώσεις δεν μπορούσα καν να αποφασίσω ποιον χαρακτήρα συμπαθώ και ποιον αντιπαθώ. Οι πάντες μοιάζουν συμπαθητικοί και αντιπαθητικοί ταυτόχρονα. Σαν πραγματικές προσωπικότητες.

Ο διάλογος επίσης είναι άψογος. Θυμίζει παλιά εποχή αλλά χωρίς να είναι παρωχημένος ή τραγελαφικός. Κάθε πέμπτη λέξη είναι το fuck. Βρίζουν σαν πούστηδες. Είπαμε, είναι πειρατές.

Το βασικό σκηνικό της σειράς είναι το Nassau, ένα παλιό πειρατικό λιμάνι στις Μπαχάμες. Το τι γίνεται μέσα σ’αυτή τη μικρή πόλη πρέπει να το δεις για να το πιστέψεις.

Η σειρά είναι εκπληκτική. Σίγουρα αξίζει να τη δεις αν σου αρέσουν οι πειρατές. Κι αν όχι, ίσως να σου αλλάξει τη γνώμη για τις σύγχρονες πειρατικές ιστορίες.

 

 

Επίσης . . .

Επιλογές Οκτωβρίου (6/10)


Jon Ching (παράξενη τέχνη) — Busy Bodies (φιλμ μικρού μήκους) — Διαλυμένα αυτοκίνητα στο Λονδίνο του ’90 — Το Μικρό Βιβλίο της Ειρήνης (1970) — Walter Simonson (φανταστική τέχνη) — Kelly Freas & Star Trek — Virgil Finlay & A. Merritt — Mick Farren (1943 - 2013) (ροκ μουσικός, συγγραφέας φαντασίας) — Panic (φιλμ μικρού μήκους – 1979) — Οι μύθοι του La Fontaine με εικόνες του Percy J. Billinghurst — Boris Artzybasheff (τέχνη, οι Μύθοι του Κόσμου) — Adventures of Monsieur De Mailly του David Lindsay (1876-1945) — Styrbiorn the Strong, του E. R. Eddison (1882-1945) — 10 νοτιοκορεάτικες ταινίες επιστημονικής φαντασίας — Bastardica (μπασταρδεύοντας γραμματοσειρές) — Wyrd Daze (περιοδικά, δωρεάν)

 

Βιβλιοκριτική: Swords and Deviltry· Swords Against Death, του Fritz Leiber


Έχω δύο ανθολογίες που περιλαμβάνουν, συνολικά, όλες τις ιστορίες του Fritz Leiber με τον Fafhrd και τον Gray Mouser. Παλιότερα, είχα διαβάσει μια ιστορία από τη δεύτερη ανθολογία· δεν θυμάμαι ποια ακριβώς, αλλά θυμάμαι ότι μου άρεσε. Τώρα, αποφάσισα να διαβάσω και τις δύο ανθολογίες, ξεκινώντας από την πρώτη, κανονικά.

Έχω ακούσει πολλά για τον Fritz Leiber, ειδικά για τις ιστορίες του με τον Fafhrd και τον Gray Mouser στην Lankhmar, και μάλιστα από διάφορους γνωστούς συγγραφείς (όπως Moorcock, για παράδειγμα). Οι περισσότεροι φαίνεται να τον θαυμάζουν: ίσως να τον θεωρούν και κάτι το ιδιαίτερο. Αυτό είχε δημιουργήσει μέσα στο μυαλό μου μια κάποια εντύπωση για τον Leiber η οποία δεν βγήκε πραγματική, δυστυχώς. Δεν απογοητεύτηκα ακριβώς από όσα που έχω διαβάσει ώς τώρα, αλλά δεν ήταν και εκείνο που περίμενα. Περίμενα κάτι που θα με συνεπάρει και θα με ξαφνιάσει όπως το Amber του Zelazny· όμως δεν είναι τέτοιο πράγμα. Όχι για εμένα, τουλάχιστον.

Μέχρι στιγμής έχω διαβάσει τα πρώτα δύο βιβλία – το Swords and Deviltry και το Swords Against Death – δηλαδή, τη μισή πρώτη ανθολογία. Αυτά τα δύο βιβλία, φυσικά, περιλαμβάνουν διάφορες ιστορίες, διάφορες περιπέτειες του Fafhrd και του Mouser. Μην ξεχνάτε ότι ο Leiber έγραφε για περιοδικά, οπότε υποχρεωτικά οι ιστορίες είναι μικρού μήκους η καθεμία· όμως είναι πολλές. Και εδώ δεν είναι τοποθετημένες με τη σειρά που τις έγραψε ο Leiber, αλλά με την ιστορική τους συνέχεια – έτσι όπως ο Leiber τις κατέταξε ύστερα από χρόνια. Οι ιστορίες, όμως, που είχε γράψει παλιότερα διαφέρουν αρκετά από τις νεότερες – και το καταλαβαίνεις εύκολα ότι γράφτηκαν πριν. Αυτές οι παλιότερες ιστορίες είναι απλές περιπέτειες όπου δυο τυχοδιωκτικοί ήρωες συναντούν κάτι παράξενα ή επικίνδυνο, ή και τα δύο μαζί, και κάπως το προσπερνάνε ή το κατατροπώνουν, και συνεχίζουν τον δρόμο τους, πηγαίνοντας σε άλλες περιπέτειες. Οι νεότερες ιστορίες μοιάζει να έχουν περισσότερο υπόβαθρο και να ασχολούνται πιο πολύ με τον κόσμο γύρω από τους ήρωές μας, καθώς και με το ποιοι πραγματικά είναι αυτοί, και τι θέλουν. Γενικά, είναι πιο γεμάτες, ας πούμε, από πληροφορίες. Οι δύο πρώτες ιστορίες, δε, στο Swords and Deviltry είναι ξεκάθαρα ιστορικό υπόβαθρο του Fafhrd και του Mouser· και είναι και οι δύο αρκετά καλές. Προσωπικά, προτιμώ αυτή του Mouser: είναι τρομερά διαβολική και ατμοσφαιρική. Αυτή του Fafhrd είναι... έτσι κι έτσι· και νομίζω ότι κάποιος θα μπορούσε να την ονομάσει ακόμα και «μισογύνικη» με όλες αυτές τις «καταπιεστικές γυναίκες-μάγισσες» της φυλής του Fafhrd· αλλά δεν πιστεύω ότι η πρόθεση του συγγραφέα ήταν τέτοια.

Το γεγονός, όμως, ότι μπλέκει ιστορίες που έγραψε παλιότερα με ιστορίες που έγραψε μετά δημιουργεί κάποια κενά, ίσως και κακώς εννοούμενες παραδοξότητες. Αν και καταφέρνει αρκετά καλά να συνδέσει μεταξύ τους όλες αυτές τις ιστορίες που έγραψε σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, σου δίνεται η εντύπωση ότι μερικά πράγματα δεν δένουν ακριβώς. Και το πιο χτυπητό είναι ότι στην πρώτη ιστορία με τον Gray Mouser – αυτή την ιστορία που μου άρεσε πάρα πολύ – ο Mouser είναι μάγος, και κάνει μάλιστα κάποιες πολύ διαβολικές και ισχυρές μαγείες. Στις επόμενες ιστορίες, ωστόσο, δεν φαίνεται ο Mouser να έχει καμία μαγική γνώση! Πώς είναι δυνατόν αυτό; Εγώ περίμενα ότι κάπου και στις επόμενες περιπέτειες ο Mouser θα έκανε κάτι το μαγικό. Μετά από δύο ολόκληρα βιβλία, όμως, δεν έχει κάνει τίποτα...

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Σεπτεμβρίου (22/9)


Η «σατανική» Σταχτοπούτα του Netflix — Έξι Μέρες στον Luna One — Solarpunk πραγματικότητα — Η «κοσμική αμνησία» των μαύρων τρυπών — Το κρυφό περιοδικό επιστημονικής φαντασίας — Ιστορίες με λυκανθρώπους (1828-1931) — Οι παράξενες ιστορίες του Bertram Atkey — Ιστορίες με τρολ — Professor H's Wayback Machine — Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων της επιστημονικής φαντασίας — Εικονογραφήσεις του Harry Clarke για τα παραμύθια του Hans Christian Andersen — Paul Vincent Woodroffe (1875–1954) — Ντοκιμαντέρ για την επιστημονική φαντασία και άλλα σχετικά — 10 B-movies επιστημονικής φαντασίας — Symphonie Fantastique — Ένα παλιό βιβλίο «μεταμορφώσεων» — Η τέχνη του Eugene Tssui — Zendik Farm Arts Commune — King Gizzard & The Lizard Wizard — και πολύ περισσότερα έρχονται στο LinX